söylence

Tedavülden kalkmayan acılar var,

tufan kalktı diyorum Nuh ortalıkta yok, artık

dünyayla baş edemeyiz, Marx ölünce Marksizm saptandı,

inanç desen kırık dökük, Allah'ı yanlış tanıttı

sofular,

saygıdeğer takım elbiseliler her sabah takacağı

kravat renginde kararsız kalırken, birkaç çocuk

açlıktan öldü, işte en yalın, üsluptan en uzak

haliyle söylüyorum “dünya kötü bir yer”

Fakir bir düş iliştirsek yüreğimizin iç cebine,

sabahına enflasyonla uyanıyoruz, mutlu uyandığın bir

günün akşamında kendini bira şişelerinin ve

nihilizmin tam ortasında buluyorsan devlet biraz suçludur ve haklıdır filozoflar “yaşamak bir şarmpole yuvarlanmaktır, gece onikiden sonra uyanıksan akrep ile yelkovan yer değiştirir, eve sığamayışı anlatamaz sözcükler, çocuk ölümünü

anlatan her şiir karavanadır, şairin ıskası

meşrulaşır

böyle giderse diyorum şiiri ilmek yapıp boynuna

geçirecek tüm şairler, ve günün birinde gece onikidensonra asacaklar kendilerini, dünya sabaha şairsiz

uyanacak, neye uğradığını şaşıracak ve daha bi

kötüleşecek

İşler sarpa sarmadan

iyisimi biz bu dünyadan el ayak çekelim, şairlerden

filozoflardan, marx'tan ve özellikle sofulardan,

her şeyi bırakıp çocuklara bakalım

Ve tek bir çocuk daha ölmeden Bütün devlet

büyüklerini toplayalım

Ve tek bir çocuk görmeden

Hepsini özenle bağladıkları kravatlarla asalım.