bitmemiş şiir

Sevgilimi görmeye gidiyorum.

Geçen sefer gittiğim de iki sütyen markası öğretmişti bana.

Kırmızı ışıkta durduk.

Kent Mezarlığı tabelası

sağ tarafı gösteriyor.

Oraya gitmem gerekmiyor

şimdilik.

Sevgilimi görmeye gidiyorum,

mutluyum.

Ama oraya da gideceğim.

Mecburum.

Henüz varamdım ona.

Bir şehirden bir şehre gidiyorum.

İki şehir değiştirseydim

iki şehir derdim.

Ama bir şehir sadece.

Şiir bazen

gevezelik gibi geliyor.

Dilime bir törpü sayın

şeyler,

eş 

     ya

           Lar.

Sevgilimin çişi geliyor.

İşedi.

Kitap almaya geldik.

Sonra sustuk.

Ne kadar sürdüğünü

aklımda tutamadığım şeyler arasında

yer aldı o süre.

Kaçtık sonra 

Bu yaşamak

üzerimize iyi durmadı diye.

Kirine bastık

temiz tarafımızın talip olduğu

her yeriyle.

Eğer bu bir şiirse

İşte gevezelik biraz ötede

“De” ile “da”

ayrı yazılır dedik

bitişik okunduğu halde.

Şiir yine de vardır.

Kahrolası varlık 

bir de gerçektir.

Şiirde çok kullandım

Mayakovski’yi.

İntihara sürüklenirken

dur diyen hissi.

Sağ elin işaret parmağına

...şehadet mi diyorduk

inanmaya başlamaya?

Şiir bazen

lafzanlık olmamış gibi yapmak.

İstemek.

Arzuların bitmesini beklemek.

Zaman dedik.

Vardır işte.

Bir yetmişlik devirmek,

sonra sigaranın dumanını

dışarı üflemek için

konteynır evin

güneye bakan camını açmak.

Gördük mü,

dedik diye miydi şiir?

Demiştik diye mi?

Vardır işte.

Kahrolası bir gerçektir.

Biraz zaman içinde,

biraz mekânın dışında.

Bir şey anlamadığımızdan belki

suya biraz su çalındığından

Tanıştık 

Bir su birikintisinde

“Söndürdüm cehennemi”

demesem

unutacak gibiyim

Sevgilim işedi.

“Hadi gidelim,” dedi.

Kitap aldık.

Alırken

ölümü düşünüp

kulağına fısıldadım:

Evren şahitliğinde

kirpiklerime farz kılınmış

gözyaşı sayısını 

kabul ettim.

Öleceğiz.

Cesedimizi gösteren

bir kent mezarlığı tabelası

getirecek birini

bize.

Ama şiir olsun diye değil.

Okunsun diye de değil.

Çünkü vardır zaten.

Şu “çünkü” bağlacını

pek sevmem şiirde.

Mayakovski’yi de

çok kullandım belki.

Ama yine de diyorum:

Kahrolası şiir vardır

ve bu

bir gerçektir.